Bartosz Niewiadomski

Poznajcie naszego syna, Bartka. To wrażliwy, dobry chłopak – uważny na innych, zawsze gotowy wysłuchać. Kocha języki obce, marzył, by zostać tłumaczem. Jego pasja jest muzyka – gra na gitarze basowej, razem z kolegami stworzył zespół.

Jeszcze niedawno był pełnym życia, uśmiechniętym nastolatkiem. Dziś jego codzienność wygląda zupełnie inaczej.

Wszystko zaczęło się niewinnie – od oczopląsu zauważonego podczas bilansu. Z czasem pojawiły się zawroty i bóle głowy, problemy z pamięcią, koncentracją, równowagą. Dziś wiemy jedno – dzieje się coś poważnego.

Bartek ma rozpoznany zespół móżdżkowy oraz zmiany w mózgu o nieustalonej przyczynie. Mimo wielu badań, konsultacji i opieki specjalistów nadal nie mamy jednej, pewnej diagnozy. Zmiana znajduje się w miejscu, które uniemożliwia bezpieczne wykonywanie biopsji- a bez tego nie można wdrożyć celowanego leczenia.

Żyjemy w zawieszeniu. Nie wiemy, z czym walczymy. Nie wiemy, ile mamy czasu. A nasz syn każdego dnia próbuje odnaleźć się w świecie, który nagle się rozsypał.

Dziś najważniejsze jest jedno: znaleźć odpowiedź i nie stracić czasu. Chcielibyśmy skonsultować Bartka w wyspecjalizowanych ośrodkach – również za granicą. Być może tam uda się postawić diagnozę lub zaproponować leczenie, którego w Polsce nie można jeszcze wdrożyć.

To dla nas szansa – być może jedyna. Ale to także ogromne koszty, których sami nie jesteśmy w stanie udźwignąć. Prosimy – pomóżcie. Jeśli możecie – wesprzyjcie nas. Jeśli nie – udostępnijcie informację.

Dla Bartka każda pomoc to nie tylko wsparcie finansowe. To nadzieja. To siła. To znak, że nie jest w tym wszystkim sam.

Rodzice Bartka

Kilka słów od Bartka

Mam na imię Bartek i jeszcze niedawno byłem po prostu zwykłym nastolatkiem. Miałem swoje marzenia, plany, pasje. Lubiłem swoje życie – pełne muzyki, pasji i spotkań z przyjaciółmi. Nie myślałem, że wszystko może zmienić się tak nagle.

Zaczęło się od czegoś, co na początku nie wydawało się aż tak groźne. Potem pojawiły się zawroty głowy, ból, problemy z pamięcią, koncentracją i równowagą. Z czasem coraz bardziej czułem, że moje życie przestaje być takie, jak wcześniej.

Najtrudniejsze jest to, że żyję w ciągłej niepewności. Nie wiem dokładnie, z czym walczę. Nie wiem, co będzie dalej. Nie wiem, czy uda się zatrzymać to, co zabiera mi życie kawałek po kawałku. A przecież chciałbym po prostu robić to, co kiedyś. Grać muzykę. Spotykać się z ludźmi. Mieć siłę na zwykłe rzeczy. Być po prostu chłopakiem w moim wieku.